Jestesmy pielgrzymami do Emaus    

Nawet w dzień Wielkanocny, nawet pośród radosnego alleluja otrzymujemy szorstką naganę od Zmartwychwstałego. Być może Jezus wypowiadał te słowa z serdecznym uśmiechem i obydwaj uczniowie także prędko zaczęli się uśmiechać, gdyż tak dobrze zostać złajanym przez Niego, żyjącego. Żyjącego!

My także wymieńmy z Nim ten uśmiech. My też jesteśmy pielgrzymami do Emaus.

Idziemy drogą naszego życia z wielkimi nadziejami, najpierw bardzo czystymi, potem coraz bardziej mieszanymi, chrześcijańskimi i pogańskimi, jasnymi i nierozumiejącymi. "A myśmy tak wiele się spodziewali!" � mówią uczniowie, i my wraz z nimi.

Przyszły rozczarowania � chrześcijańskie, ale również pogańskie. Ale żadne z nich nie osiągnie tego dna rozpaczy, na jakim znaleźli się tamci uczniowie: Jezus to dla nich już sprawa skończona.

I nagle Spotkanie. Tak niewiarygodne, że początkowo nic nie widzą: "Jezus przybliżył się i szedł z nimi". My również mieliśmy takie spotkanie, ale tak jak oni byliśmy zamknięci na tę niewiarygodną prawdę: Bóg stoi przed nami, Bóg jest z nami!

Nawet jeśli to wiemy, nasza wiara nie dość jest obudzona, nasze serce nie dość jest skore, nadal idziemy przez życie jak gdyby Jego tu nie było. Ale czasami serca pała. "Nasze serca � mówią uczniowie � pałały w nas, kiedy z nami rozmawiał, kiedy wyjaśniał nam Pisma".

Pisma! Nie liczmy na to, że będziemy mogli wzrastać w wierze bez Pism; bez całej Biblii, wielkiego skarbu Objawienia, do którego klucz powierza nam dzisiaj Jezus: "Trzeba było, żeby Mesjasz cierpiał, aby wejść do swej chwały". Bardzo trudno to zrozumieć, bardzo trudno się na to zgodzić, a jednak Jezus będzie nas przyjacielsko łajał, dopóki nie przyjmiemy sercem tej tajemnicy nad tajemnicami.

Wielka droga "od krzyża do chwały" to dzieje Chrystusa, to dzieje świata, to dzieje każdego z nas. Kto rozumie tę drogę cierpienia, ten zrozumiał wszystko.

Aby przeżyć coś z Jezusem, musimy powiedzieć "tak" miłości � ale wówczas mówimy "tak" cierpieniu. Niech wstanie ten, kto uważa, że miłość nic nie kosztuje. Ale kiedy cierpimy, żeby kochać, wtedy jest z nami Jezus.

Nie do końca. Uczniowie otrzymali wielką tajemnicę, ich serca pałają ("Zostań z nami"), a jednak nie rozpoznają Go. Trzeba było łamania chleba, żeby tym razem dopiero pojęli. Chociaż "zniknął im z oczu", od tej pory zawsze będzie obecny, będzie można iść razem z Nim od krzyża do chwały.

Ich natychmiastowym odruchem było iść i głosić tę wspaniałą wieść: "Pan żyje!". A wszyscy odpowiadają im: "To prawda". Być chrześcijaninem, to znaczy żyć tą pewnością i przekazywać ją innym.

Nasza wiara zrodziła się właśnie poprzez te trzy wielkie momenty: Słowo, Eucharystia i Świadectwo. Łukasz przedstawił tę opowieść, ażeby stała się ona schematem chrześcijańskiego życia, które powinno być przeżyte jak Msza, a więc w zgodzie na krzyż.

W zgodzie, która � jakiż paradoks � jest szczęśliwa: idziemy ku chwale Boga i idziemy z Jezusem! "Zostań z nami" to słowa, którymi wyznajemy z miłością: "Chcę zostać z Tobą".

ANDRÉ SČVE