Uwaga... W przyszłą niedzielę, tj. 23 grudnia spowiedź święta. W Święta Bożego Narodzenia przyjmij żywego i prawdziwego Chrystusa w Komunii św.

Dnia 25 grudnia 2018 w Uroczystość  Bożego Narodzenia oraz       1 stycznia 2019 r. (Nowy Rok)  Msza święta będzie przeniesiona z godziny 13:00 na godzinę 11:30 ponieważ w Our Lady of Sorrows ostatnia Msza święta będzie odprawiona o godzinie 10:00 i jest możliwość przeniesienia naszej Mszy św. na godz. 11:30. Podaję wcześniej aby wszyscy o tym pamiętali lub poinformowali swoich bliskich lub znajomych.

III Niedziela Adwentu – C -2018. 
NIEPOKÓJ ADWENTOWYCH PYTAŃ

Drogie Siostry I Bracia w Chrystusie, każdy Adwent dla człowieka jest pewnego rodzaju wyzwaniem. Z jednej strony potwierdza odwieczną tęsknotę ludzkiego serca za Bogiem, który „zawsze jest blisko”, a jednocześnie oznacza trud wsłuchiwania się w treść Bożego Objawienia i rozróżniania głosów tego świata, aby „odnowić swoją miłość”. Teksty Pisma Świętego, które przedkłada nam Kościół w tygodniach Adwentu, mają swój zasadniczy cel: przygotować nas na wielorakie formy przychodzenia i obecności Pana. Przewodnikami na tych drogach są ludzie wybrani przez Boga i przemawiający w Jego imieniu: Izajasz, Jeremiasz, Baruch, Sofoniasz czy ostatni z proroków Jan Chrzciciel. Główną treścią ich posłannictwa było wskazywanie i przybliżanie do tajemnicy Mesjasza i Jego misji wobec człowieka i świata.

Nie możemy też zapominać, że podstawową treścią wieków historii narodu wybranego było oczekiwanie na Chrystusa i żarliwa modlitwa o Jego obecność. Głosy proroków przygotowywały drogę Jego przyjścia, najpierw przez wezwania do nawrócenia i przemiany serc ku Bogu, a dopiero później do zmiany struktur i układów polityczno-społecznych. „Cóż mamy czynić?” — to pytanie stawiano każdemu z proroków. Gdy lud z napięciem oczekiwał odpowiedzi, otrzymywał wskazania: „Niech nie słabną twe ręce! Twój Bóg jest pośród ciebie, On, który daje zbawienie”. „W każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem” .

W tym miejscu naszego zamyślenia pragnę wskazać na pewien przykład, który jest bardzo charakterystyczny dla naszych czasów. Otóż, na gmachu Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku znajdują się słowa Proroka Izajasza: „Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny”. Program piękny... tymczasem doświadczenie codzienne poucza nas, że zarówno człowiek, jak również jego światowe czy narodowe organizacje zdają się zapominać o słowach, które prorok Izajasz napisał nieco wcześniej, że stanie się tak wówczas, kiedy wszyscy zrozumieją i rzekną: „Chodźcie, wstąpmy na Górę Pana, do świątyni Boga Jakuba! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami... Postępujmy w światłości Pana!”. Musimy uznać, że bez tego odniesienia i przyjścia do Boga, nie będziemy umieli rozróżniać głosów, które przechodzą przez nasz świat. Wrzaskliwość bowiem głosów, które — w imię rzekomej tolerancji i pluralizmu — lansują kulturę bez Boga, tak jakby Bóg nie istniał — jest coraz większa. Tym bardziej więc — jak zaznaczył Ojciec Święty Jan Paweł II — „trzeba rozważyć, co jest większym brzemieniem: czy prawda, nawet bardzo wymagająca, czy też pozór prawdy, stwarzający złudzenie poprawności moralnej... Odchodzenie od prawdy nie jest żadną tendencją rozwojową... Nie może być uznane za miarę »etycznego postępu«” (Przekroczyć próg nadziei, Lublin 1994, s. 133).

W tym samym duchu odczytujemy słowa Papieża zapisane w bulli ogłaszającej Wielki Jubileusz 2000, że „mimo brzemienia dwóch tysięcy lat historii, chrześcijanie podążający drogami Adwentu ku trzeciemu tysiącleciu nie czują się bynajmniej zmęczeni; przeciwnie, dodaje im sił świadomość, że niosą światu prawdziwą Światłość i Prawdę, Chrystusa Pana”. To On posyła nam swego Ducha, aby „doprowadzał nas do całej prawdy, aby przekonywał świat o grzechu, o sprawiedliwości i sądzie”. Przeciwko pysze racjonalizmu i bożkowi wolności, które relatywizują wszystko, Chrystus objawia niezmiennie swoją prawdę: prostotę pierwszego przyjścia w tajemnicy Wcielenia, słowa i czyny Nauczyciela, upokorzenie ukrzyżowanego Syna Człowieczego, zwycięstwo Zmartwychwstania i adwent drugiego przyjścia przeżywany w tajemnicy Kościoła. Dlatego też dla człowieka wierzącego czas Adwentu nie może być miotaniem się między lękiem niewiary a nadzieją, gdyż obiecane przyjście Zbawiciela z pewnością nastąpi. Adwent — będąc „żywą pamięcią” o bliskości i działaniu Boga — winien być czasem wolnej odpowiedzi człowieka na prawdę przyniesioną przez Chrystusa.

„Bracia: Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech wasza łagodność będzie znana wszystkim ludziom”. (Flp 4, 4-5)

W trzecią niedzielę Adwentu - który jest czasem radosnego oczekiwania na przyjście Pana - św. Paweł zachęca nas do radości, mówi bowiem: Radujcie się zawsze w Panu. I pomyślmy, drodzy, że św. Paweł te słowa o radości nie pisze w czasie uczty weselnej, czy też w chwili jakiegoś osobistego sukcesu, ale z więzienia, o czym świadczą słowa listu: kajdany moje stały się głośne w Chrystusie w całym pretorium. Niełatwo jest radować się w więzieniu! Pamiętam opisana rozmowę z kapelanem więzienia na włoskiej wyspie Favignana. Otóż opowiadał iż największe wrażenie wywarli na nim więźniowie, którzy płakali w swoich celach w Boże Narodzenie. Niełatwo jest radować się w więzieniu, gdy swoboda poruszania się jest ograniczona jedynie do małej celi, gdy więzień ma poczucie marnowania własnego życia i gdy musi żyć zupełnie inaczej niż miało to miejsce do tej pory. Jednakże św. Pawłowi nie brakuje pociechy duchowej, którą wyraża słowami swojego listu: Radujcie się zawsze w Panu. I trudno jest w zasadzie dziwić się tym słowom Apostoła, bo w tym samym Liście do Filipian pisze on również i słowa: Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk . Jego słowa o radości zrozumiemy lepiej w kontekście jego dalszych słów: dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: te samą miłość i wspólnego ducha . Nie wystarczy bowiem chcieć wspólnie się radować, kiedy brakuje wspólnego celu, czyli dobra wspólnego, bez którego nie ma autentycznej radości. Św. Paweł wiedział doskonale, iż największym dobrem wspólnym jest tylko Bóg, i tylko On może połączyć ludzkie serca we wspólnie przeżywanej radości.

W trzecią niedzielę Adwentu Apostoł pisze również: Niech wasza łagodność będzie znana wszystkim ludziom . Już pogański filozof Seneka pisał w swoim dialogu, iż ze wszystkich cnót żadna inna nie przystoi człowiekowi bardziej niżeli łagodność, ponieważ żadna inna nie ma więcej cech ludzkich. A następnie ten wielki przedstawiciel rzymskiego stoicyzmu dodawał, że do którego domu wejdzie łagodność, tam wszędzie niesie ze sobą szczęście i pokój. Właśnie! Łagodność - jedna z najpiękniejszych cech ludzkiego charakteru!

Św. Tomasz z Akwinu poucza nas, że łagodność to cnota moralna, która odnosi się do uczucia, gdyż to ona sprawia, że jesteśmy w stanie opanować rosnące w nas uczucie gniewu. Człowiek, który się gniewa na kogoś drugiego, pragnie odwetu, natomiast łagodność opanowuje w nas tę dążność do odwetu i dlatego też możemy powiedzieć, iż łagodność jest przejawem tej miłości, która nie szuka swego, gniewem się nie unosi i nie pamięta złego.

Wiemy, że każde zachowanie Chrystusa, każde Jego słowo, stanowi dla nas pouczenie, jak mamy żyć. Otóż, Jezus mówi w swoim słynnym Kazaniu na Górze wymowne słowa: Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Łagodność jest owocem miłości. Czasami ktoś z natury swej jest łagodny, ale bywa i tak, iż łagodność jest owocem wytężonej pracy nad sobą. Świat katolicki zachwyca się łagodnością i słodyczą charakteru patrona dziennikarzy i katolickiej prasy - św. Franciszka Salezego, który w ten sposób przyciągał do Kościoła również i protestantów, bo mawiał, iż jedna kropla miodu więcej ściąga do siebie much niż nawet beczka octu. Mało jednak kto wie, iż ta słynna łagodność św. Franciszka Salezego - który przecież z natury swej był bardzo popędliwy i skory do wybuchów - była przez niego wypracowywana przez całe jego życie. Papież Pius XI trzysta lat po śmierci świętego odprawił z wielką radością Mszę świętą przy grobie św. Franciszka Salezego i przypomniał wiernym fakt, iż po śmierci świętego lekarze, którzy balsamowali jego zwłoki, odkryli, iż jego woreczek żółciowy był zmniejszony i skamieniały. Z tego wywnioskowali, ile pracy kosztowała św. Franciszka Salezego jego słynna łagodność. Nasz doktor doskonale pamiętał o słowach Chrystusa: uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.

Cnoty nie występują pojedynczo, ale ten, kto jest łagodny, będzie posiadał również i cnotę sprawiedliwości, która każe oddawać innym to, co im się należy i dlatego też cnota sprawiedliwości reguluje nasze relacje z innymi ludźmi. Tej sprawiedliwości żąda od swoich słuchaczy św. Jan Chrzciciel, bo czyż pobieranie jedynie tyle podatku, ile przewiduje prawo, nie należy do sprawiedliwości, czyż poprzestawanie na żołdzie żołnierskim i zaprzestanie grabieży nie wynika ze sprawiedliwości? Starajmy się więc zdobywać i pogłębiać w sobie cnoty, gdyż to one według nauki Ojców Kościoła upodobniają nas do Boga: "Celem życia cnotliwego jest upodobnienie się do Boga.